NUR'A KESMİŞ ....., PERVANELERİ GÖRDÜM ....!

NUR'A KESMİŞ .....,

PERVANELERİ GÖRDÜM ....!

Ben de, topraktan derildim, ham demirdim…
Verdiler havaya ,ateşe, suya ....
Halden hale, şekilden şekle girdim…
Ustamın elindeki, hünere ...
Ruhunda ki, zarafete ...
Vicdanındaki, merhamete
Gönlündeki, göze ve hale ...
Yüreğindeki nura ve zihnindeki niyete ya da, arz-talebe göre ..
Kah, kılıç oldum, kah bıçak, kah rahle,kapı,pencere ..
Gıcırdayan,ağlayıp,sızılayan ,yağlanıp susan menteşe,
Kah çiçeklik veya lamba ....
Kah,idam sehpası,kah minberle,minarede burçla,hilal
Kah alem,kah kalem oldum, kah cezve, kah da, incecik sac ..
Kıvrıldım, büküldüm,yazıldım,açılıp,saçıldım ..
Ellenince, ötem berim ..
Kah güldüm,kah güldürdüm, olmadı, kan döktüm…
Birleştirdim iki yakayı, köprüler e ayak , trenlere ray ...
Ha yıkıldım,ha yıkılacağım diyen özü geçmiş,çürümeye yüz tutmuş ...

Hisarlara,konaklara,cumbalara, havlulara,balkonlara direkle, dayak oldum…
Yüz sürülen kapılara eşik, ata,eşeğe nal oldum, nal ...
Olmadı, göğe çıktım…
Seyreyledim alemi ...
Uçak oldum, öptüm bulutları…
Gemi oldum, yardım suları ..
İndim yere gömüldüm,basıp geçtiler üstüme,üstüme…
Alemin beni seyredip, gezmişliğinde, çakıldım toprağa, korkuluk diye ,
Kimi yerde gökdelen, kimi yerde mapushane sürgüsü ..
Olmadı, çakar almaz tüfeklere süngüyle,tetik oldum…
Kah,kama yapıldım,kah bıçak, taşındım zulalarda…
Sokuldum, kahpelikle bedenlere ..
Ölümü sununca ben, vesile olmuşluğumla, nice bedenler düştü, yere…
Soğuktan sıcağa, çiçekten ayaza döndüm demir-çelikliğimde…
Bağladım kah gönülleri birbirine…
Düşman ettim, an geldi ömrü, ömre ...
An oldu, kurşun ettiler, adres sormamışlığımda ....
Emri böyle buyurup ta, ömürlerin katline ferman verilince ...
Türlü türlü ölüm acısı verdim, nice bedene,ömre…
Topraktan derildim, insanca ..
Potalarda eridim, ateşle ısıtılınca ..
Döküldüm, gürz oldum, top oldum, tüfek oldum…
Hiroşima ya, Nagazaki ye düşen, bomba oldum ..
Öldürdüm şeker bile yiyemeyen nice körpe bebeyi…
Yetmedi yaşlı dedeyi,nineyi ..
Patlayınca dağılıp,saplanarak nesilleri yok ettim ....
Konuldum kah saraya,kah mezberelik rutubetli zifiri karanlık depoya…
Dövüldüm, yuvarlanıp teker oldum…
Irakları yakın ettim, ömürlerle , gönülleri gama,hasrete boğdum…
Sayemde buluşlar, medeniyetler var oldu…
Sürüldüm savaşlardan, savaşlara…
Yuvalar yıkıp, ocaklar körleyip, canlar alıp, ölümler saçmacasına ..
İnsandı kazanım, çıkartanım ,taşıyanım,eritenim
Kalıptan,kalıba dökenim ..
Olmadı,tel gibi çekenim .....
İnsandı, halden hale,biçimden,biçime sokanım…
Alıp ta eline, ince ince işleyerek, ölüm ya da şifa saçanım ....
Kiminde, zehir saçan iğne, kiminde, beden açıp,şifa sunan neşter ...
Kiminde kalkan olup,önledim ölümleri ..
Kiminde mızraktım, deldim bedenleri…
Kör ettim gözleri, aldım, nice canları ...
Madendim, topraktan birlenip ..
Kah, terledim, kah dellendim ..
An oldu elendim,an geldi ellendim…
Para diye bastılar,insanlara sattılar…
Kah, çelik soğukluğunda yürekler deldim…
Kerbela'da, Yezid'in elinde Hasan'la,Hüseyin'e ölümü sundum ...
Ciğerleri yakıp kavurdum,ocakları söndürdüm…
Hazret-i Ali'nin elinde Zülfikar oldum…
Gün gördüm, iktidar oldum, gün geldi, zindan gördüm…
Üstat Hacı Bektaş-i Veli'de sevgiye kul, gönle yoldaştım ...
Hem ceylanın sesini,hem aslanın kükremesini dinledim
Nesimi'de ...
Bedende, ruhta açan kan gülleri oldum ....
Düşmanın attığı taştan çok, dostun attığı gül dikeni yarasının, dinmeyen acısını gördüm
İnsan oğlu, insanın elinden hem hayra yontuldum hem de şerre büküldüm…!
Rivayet odur ki, ahiret aleminde ..
Cehennemin kapısında duran zebaniye gürz oldum…
Günahkara,kaynadığı kazan ...
Cennet kapısındaki meleğe, şamdan ..
Olan bensem, yapan insandı, insan…!
İnsanı da doğuran bir diğer insandı…
İşin özü, hakikatin sırrı, mucizenin adı insandı, insan…!
Cennetini de,cehennemini de, kendi var edip ..
Cehennem ateşini yanında götüren, insan !
O sırrın şifresi de insandaydı, insan da…!
İnsanın özü çürükse, besleyenin koynunda, beslenen yılandı…!
Laf, söz, safahat, üç günlük han dünya ile taht-taç, ün, şan, şöhret ....
Mal-mülk bile yalandı…
İnsan, o yalanlara kandı, şu iki kapılı handa, ömrünce oyalandı…
Ölüm denen hakikatın kapısı, sırra , bilinmeze aralandı…
Ölümün gelmişliğinde, başa ...
Düştü, nice başlar, toprağa ....
Kimi ağaydı, kimi paşa, kimiyse fukarayla, maraba ..
Esirle, köle olan da vardı, arada ...
Konuldu bedenler, kah soğuk bir taşa, kah ateşe ...
Kah, serildi kaldı yazıya-yabana…
Kurda-kuşa, yem olmacasına ..
Şamanlarda, şölenlerde sunulan meylere kap ...
Ekinlere, orak oldum, kestim,biçtim, doğradım
Olmadı, suda yüzen bir sal'a, çark oldum sonunda…
Zamanın behrinde ..
Kimi inançlara göre ..
Ölmüşlüğünde yıkanıp-paklanırken, insan ...
Baştan aşağı döküldü sular, kuru kabakla, ölü bedene ...
Kazıldı nice mezarlar benim demirliğimde…
Kah, kürektim,kah kazma ..
Oldum ağaçlara kıyan, keskin balta ..
Palalığımda kıydım, nice külhanbeylerine ..
Aldırmadan, levent yiğitliklerine ...
Barbaros'un elinde kılıç.....
Çanakkale'de, Seyit Onbaşının sırtladığı, top mermisiydim ...
Gün gördüm, günler gördüm…
Zaloğlu Rüstem'le Köroğlu'nu gördüm…
Ağıtlar yakılıp, törenler yapıldı,
Yeri geldi toy kuruldu, düğün-dernek, şenlik, şamata oldu…
Alındı muratlar, yakıldı kınalar ...
An gel di günler boyu yaslar tutuldu, okun du ağıtlar ...
Yeri geldi, zaman oldu, kişiler gömülür, gömülmez, unutuldu…
An geldi, ölümlülüğünde bile, ömürlerde, ömür oldu yaşadı…
Namı asırlardan asırlara uzandı…
Ne şeyh döndü, ne eşkıya nede, sultanla, fukara gidilen o, alemden geri ..!
Taşı atanda, kılıcı, kalemi yapan da, canı toprağa katan da, insandı, insan…!
Ham demirdim, topraktan derildim…
Gün oldu, yay olup, gerildim…
Gün oldu, zırh oldum, giyildim…
Ok olup atılınca, nice canlar devirdim…
Gördüm evliyayı da, eşkıyayı da…
Dağları ben yarattım diye, ilahlığa soyunan ...
Ciğeri beş para etmez, üçkâğıtçı, palavracı sahtekârı da ..
Deliye de, Veli'ye de, yoldaş oldum…
Kah ibrik olup, tahiretlerde paklanmaya, su döktüm…
Kah, kazan olup, bedenimde ölü suyu ...
Şıra, şarap, pekmez ve hatta kezzapları kaynattım…
Sarhoşu da, berduşu da, hamı da, olgunu da gördüm, demirliğimde ..
Çürüdüm, kah suda, kah toprakta ...
Kah yuka da, kah derinde ..
Çapa olup,yırttım yüzünü, kazdım bağrını, çıktığım toprağın ..
Nankörlükse, ihanetse, bunun adı, sorumlusu yine insandı…!
Hiçbir olay olmaz  durduğun yerde, derler eskiler…
'' - Sebepsiz kuş uçmaz, boş yere ..''
Döven de, delen de, deren de insandı, insan ...
Bense, sadece onun emrine amade araçtım, elinde ...
Gün oldu, dolunca miadım, bitince ömrüm, işleyince iliğime pasla, çürüme ...
Eridim, aktım, kül oldum, karıştım  toprağa…
Yanıp-yakılıp yeniden var oldum örste, ateşte…
Gördüm, öğrendim, bildim ki ..
Yapan da, bozan da, ölen de, öldüren de, insandı, insan…!
İnsanı var kılıp, adam edende, insandı…
Keramet ehli de, kerahat ta insandı ...
Katilde, kurbanda, hakeza, insanoğlu insandı, sonuçta ...
Vezir de, rezil de edip, piyon olarak kullanan da ...
Evliya da insandı, eşkıya da ....!
Kalmadı, şu yalan dünya, onlara da ...
Elden, ele, nesilden, nesil'e kaldım ..
Dilden, dile, gönülden gönül'e, devirden, devire erdim ..
Dudaktan kalbe, nesilden nesile türkü,türkü ..
Deyiş, deyiş, saz, saz, söz, söz dolaşan ...
Yüreği taşıp, gönlü dillenen ...
Yar yoluna,aşk uğruna diyar, diyar, gezen Karacaoğlanlar ..
Uğruna canlar verilen, gözü sürmeli, kaşı hilal, nice Ceylanlar gördüm…!
Kah dudağa, zurna, kah darbukaya kap oldum ..
Gerildi bedenime deriler,verildi ateşe,tavlansın diye…
Ben ermişliğimde, erimişliğimde ..
Hamı kemi, ermişi gördüm…
An oldu, al- yeşil göynekli beden, beden, insan ...
An oldu, göyneksiz bedenleri, üryan gördüm…
Keme, kemliğin ...
Namerde, kahpeliğin, itliğin ....
Merde, yiğitliğin yakıştığını gördüm…
Demirliğimde, topraklardan derildim…
Cansız bedenlerle, medeniyetlerin ...
Haşr-ı neş-r-likte, yerle yeksan olmacasına, toprağa devrildiğini gördüm…
Çin'in Seddini, İstanbul'un fethini ..
Çağların açılış, kapanışını, doğumları, ölümleri gördüm ..
Sezar la,İskender'de geldi geçti ömrümden…
Kleopatra'yla, Hürrem Sultan'da ..
Adı Muhteşem Süleyman'a,Kanuniye çıksa da ..
Eninde -sonunda insan olmuşluğunda ...
Suça-günaha batıp, nefsine uyup,tamahına yenilmişliğinde ...
Evlat boğduran padişah, eni-konu katil babalar .....
Taht uğruna, kardeş kesen katillerle,
Neronları,azılı tekfurları, Deli Petroları,
Hitler'leri, paranoyak şizofrenik Katil Uzun'u da ..
Anadolu'nun başına musallat ve bela olmuşluğunda ...
Daha nicelerini gördüm ömrümce, hayatın bedestenin de ..
Şunun şurasında ...
Bu dünyanın kimseye yar ve vatan olmadığını öğrendim, yaşamım da ...
Babil'in asma bahçeleriyle,Truva'nın atını gördüm…
Gömülen güzelleri, toprak olan yiğitleri ..
İnsan gelip, insan gidenleri ..
Suret-i insan, fıtratı hilkat garibesi,
İnsan geçinen haramileri, kalpazanları, nice nice gulyabanileri gördüm…
İnsan geçinen nice gülyabanileri gördüm…
Öldüm, öldüm, dirildim…
Diri geçinen, ölü canlarla ..
Ölümlülüğünde, iki cihana sığmayan ...
Gönüllere taht kuran ...
''.....
'- Hararet nardadır,sacda değildir…
Keramet, baştadır, Tac da değildir ...
Her ne arar isen, kendin de ara ..
Kudüs'te, Mekke'de, hacda, değildir ..! '' ,diyen ...
Erenler, ereni ..
Tevazular şahikası, gönül eri, pür-ü pak insan oğlu insan ...
Veliler, velisi, Hacı Bektaşileri ..
Adı deliye çıkmış Abdallarla,
Sırlarına akıl ermeyen, akla ziyan dahileri,
''Güneşe, akın var, güneşe akın'' diyen, genç yaşta, toprağa düşen yiğit fidanlarla ..
Yaldır-yapalak güneşe yürüyen,
'' - .........
- Dönen dönsün, ben dönmezem yolumdan ...
-Yolumdan dönüp mahrum mu kalayım ?
Dönen, dönsün, ben dönmezem, yolumdan ...!'', deyip uçuşan ...
Pir Sultan Abdallar'la..
Onurundan taviz vermeyip ...
Diri, diri yüzülen, Nesimileri gördüm ...
Topraktan derilen demirliğimde, ne mutlu bana ki …
Mazlum halklara, ezilen uluslara önder ..
Kurtuluş Savaşlarına, lider ..
Dağılmış Osmanlı'dan ..
ÖZGÜR, LAİK, DEMOKRATİK CUMHURİYET TÜRKİYE’SİNİ kuran…
Ümmetin yerine, bireyi ve yurttaşı, YURTSEVERLİK BİLİNCİNİ var eden,
Verdiği cihan savaşının kutsallığı kadar önemli olan ifadesiyle…
‘’ – …..

- YURTTA SULH; CİHAN DA SULH’’ diyen…

ANTİEMPERYALİST SAVAŞTA ….
EMPERYALİST GÜÇLERE
YEDİ DÜVELE BAŞ KALDIRAN ….
UNUTULMAZ ÖNDER, DAHİ DEVLET ADAMI …
BAŞÖĞRETMEN …
BAŞKOMUTAN, GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK PAŞA’yı ..
Daha gençliklerine doymadan YA, İSTİKLAL,YA, ÖLÜM inancıyla …
Dursun, o, hayasızca saldırgan akın , diye..
Göğsünü siper eden …
Korkusuzca, şehadet şerbeti içen …
Vatan evladı, yiğitleri gördüm …
Hak ve halk yolunda, seferde ..
Başı gövdesinden kopsa da, yine de uçuşan ...
Nur'a kesmiş, pervaneleri gördüm…
Nur'a kesmiş, pervaneleri gördüm ...

Mualla SEZGÖR YASSIBAŞ/İSYANİ

Immenstaad / Almanya

08 / 09 / 2017

Saat ; 05_28 

SİNEYE ÇEKMEYİ ALIŞKANLIK VE HATTA DÜPEDÜZ HAYAT BİÇİMİ YAPAN VE TÜKETENLERDİR...... "

 

Sineye çekmeyi alışkanlık,
hatta düpedüz bir hayat biçimi hâline getirip
Ömrü tüketenlerdir…

Yalanın, ikiyüzlülüğün ve samimiyetsizliğin
girdabında yutulanlar;
gerçeğin ve kendini kandırmanın kasırgasında
Yanıp kavrularak heba olurlar.
Telefin kurbanlığında,
arşın dolgu malzemeliğinde,
cehennemin odunluğunda
telefliktir, teleflik…

Böyleleri için hayat,
her koşulda suda yüzen balık gibi
menfaate akan suda dümen tutmak,
çıkarına uygun her suda
Zamanı tüketip ömrü eskitmektir.
Zamanı tüketip ömrü eskitmek…

Hayatı nitelikte değil,
menfaatle kirlenmiş ilişkilerde,
çıkar ve rant devşirmekte sürdürenler;
hayatı eldivenle tutar, galoşla yürür,
her pisliği yapıp
Eldivenlerini, galoşlarını çıkardığında
ne denli kirli ve kara olduklarına
Bakıp aldırmayanlardır.
Ellerini, ayaklarını,
en çok da bütün varlıklarını
Pürpak, tertemiz, lekesiz sanıp yaşarlar.
Burunları Kaf Dağı’nda,
gözleri yüksekte olma hırsıyla kamaşmış,
yaşadıkları bakır körlüklerle
Üç maymun rollerini layığıyla oynar.

Dahası,
kendilerini ezelden beri
“en akıllı, en zeki, en pragmatik,
en uyanık, en iş bilir”
Ve Ulu Dağı'nın doruğunda görenlerdir.
Ömürlerini tüketirken
akıllarınca düzen kurar,
bu helaklık ve heba içinde
Sahip olduklarını yitirmemeye kilitlenirler.

Hayatı, doğası gereği güneşe dönen
Ayçiçeklerinden farksız geçirirler.
Yine de ve inadına
kendilerine zerre miskal toz kondurmadan
Dünyayı doldururlar.
Hayatı renkli, ihtiyaca uygun aksesuar gibi
Kullanır; buna dünden gönüllü olarak razı olurlar.
Niteliksiz yığınlık ve kalabalıktan biri,
zebil ve zerzevat olmayı
Dert ve sıkıntı etmeyenlerdir.

Ama günün sonunda böyleleri,
ömrü çıkar ve menfaat uğruna heba edip
kendilerini harcamışlıklarına aldırmayan;
al bayrak, kuru zavraklıklarda
hayatı, ömrü ve günü tüketmeyi marifet sayarak
Kendilerini kandırıp kaptıranlardır.

“Hiçlikte hebalık…!”
Sözüm ona insanlıklarının yanı sıra
sıfırı da tüketmeyi
sineye çekmeyi alışkanlık,
hatta düpedüz bir hayat biçimi hâline getirip
tüketenlerdir...

Mualla SEZGÖR YASSIBAŞ / İSYANİ Immenstaad / Almanya 17 / 10 / 2026 - Cumartesi Saat ; 22_44

Umarsız ve bitimsiz sevginin, vefanın, adanmışlığın ve özverinin emsali olmaz, olamaz. Bunları tartacak kantar da yoktur, arşın da.

İnsanlıkta kıyaslanamaz değerler vardır. Meramımız bunları sıralamak ya da itilaf yaratmak değil. Yine de insanlığın bağrında yaşayan o altın kuralı hatırlatalım:

“Nereden, nasıl, hangi gözle bakarsan, öyle görürsün.”

Bu kural alaylıyı da, mektepliyi de, ümmîyi de bağlar. Onurun, omurgalılığın, haysiyetin, namusun, edebin, adabın ve erdemin yanında duran o umarsız sevgi ve vefa kişinin karakterine ve bakış açısına göre şekillenir. Kimi için paha biçilmezdir, kimi içinse ederini tayin etmek mümkün değildir. Sarraf terazisi bile yetmez. Renk renk, ton ton değişir; kişiye ve kişiliğe göre farklı farklı görünür. Tartılmaz, tartışılmaz.

Bugün bu sözler kâğıtta, dilde ve ekranlarda arz-ı endam etse de, asıl kıymeti hâlâ bakanın gözündedir.

Uzun lafın kısası: Umarsız ve bitimsiz sevginin, vefanın ve adanmışlığın, özverinin emsali olmaz, olamaz. Bunları tartacak kantar da yoktur, arşın da.

SÖZÜN ÖZÜ ......

UMARSIZ VE BİTİMSİZ SEVGİNİN, VEFANIN VE ADANMIŞLIĞIN, ÖZVERİNİN EMSALİ OLMAZ, OLAMAZ....
EMSALİ OLMAZ, OLAMAZ...........!

Mualla SEZGÖR YASSIBAŞ / İSYANİ

Immenstaad / Almanya

17 / 10 / 2026 - Cumartesi

Saat ; 12_56

15.10.2026, BALIKESİR

Sayın Mualla Direnis Yassibas hanımefendiye saygılarımla.

DELİDİR , NE YAPSA YERİDİR / Mualla Direnis Yassibas

Ben çalar,ben oynarım…
Ben gülerim ,ben ağlarım…
Ben çözerim, ben sararım…
Göğü her sabah maviye ben boyarım…
An olur görünür, an gelir yiterim.
Adı üstünde,
Yakıştırmalarınıza göre ,
Sizce, ben iflah olmaz ,
Biçare bir divaneyim, deliyim…
Kâh cızlağan otu, kâh kuşkonmaz çiçeğiyim !
Neyleyim ?
Neylersem eylerim...
Altı üstü, …varvarası bir deliyim…
Hep demez misiniz önüm - ardım sıra bana ;
" DELİDİR,NE YAPSA YERİDİR " diye.
Ondandır ki ,
Sizce değer verilmez, adım-sanım sorulmaz
Deliye çıkmışlığımda adımın ...
Künyem bile okunmaz.
İpimle kuyuya inilmez,
Elimden boklu yumurta bile yenmez…
Benimle konuşmaya bile değmez !
Vay size, vaylar size,
Kocaman yuhlar size !
Ne acıdır ki, sizler gibi aklı evvellerin dünyasında,
Yığınsal kalabalıkların çoğalttığı,
İnsanı, hayatları yutan diz boyu yalnızlıkta,
Akıllı, delinin,
TOK, AÇIN HALİNİ BİLMEZ…!

///// Mualla Direniş YASSIBAŞ
Kaynak : Yosma Geceler, Favori Yayınları, sayfa : 120

 

Toprak suyu tutar, su toprağı taşır. İnsan cevherini besler, cevher insanı ayakta tutar.

Hangisi hangisini taşır sorusunun tek bir cevabı yoktur. İlişki tek yönlü değil, karşılıklıdır. Bakış açısı değiştiğinde cevap da değişir.

Asıl mesele, tek bir tarafa saplanmak yerine bu karşılıklılığı görebilmektir.

Mualla SEZGÖR YASSIBAŞ / İSYANİ

Immenstaad / Almanya

16/10/2026 -Cuma

Saat; 20_15